چرا گفتگوی ادیان؟

چرا گفتگوی ادیان؟

مولف: عبدالمالک مجاهد- ریاست هیأت امنا و دبیرکل پارلمان جهانی ادیان از سال 2009

من در سال 1999 شاهد تظاهرات دو گروه علیه پارلمان ادیان جهان در دانشگاه کیپ تاون در افریقای جنوبی بودم: مسیحیان سفید پوست و هندیان مسلمان. این دو گروه با آن که دلایل مشابهی برای مخالفت با پارلمان داشتند، در دو گروه جداگانه ایستاده بودند. همان عاملی که باعث مخالفت آنها با پارلمان شده بود، باعث می شد جدا از هم بایستند.

بعد از چند روز، متوجه شدم که آنها به یکدیگر نزدیکتر شده اند و حتی با هم صحبت می کنند. جالب بود که گویی پارلمان حتی مخالفانش را هم به مذاکره و گفتگو واداشته بود.

سکوت شاید نکشد، اما گفتگو بی شک درمان می کند.

این دو گروه مخالف گمان می کردند پارلمان می خواهد دین یا آئین تازه ای ایجاد کند. این حقیقت نداشت. همه ما که آن روز در افریقای جنوبی جمع شده بودیم، به دین خود ایمان داشتیم، و خواهیم داشت، اما در عین حال معتقدیم گفتگوی ادیان برای منافع عمومی لازم و ضروری است.

تقریبا هر روز، رسانه های خبری ما را با رگباری از خبرهای منفی درباره اسلام و مسلمین بمباران می کنند. به همین دلیل است که عده زیادی از امریکاییان تصویر منفی ای از مسلمانان در ذهن دارند. این عقاید منفی فقط یک واقعیت آماری نیست، بلکه واقعا در زندگی آنها تأثیر می گذارد. با این وجود، همان نظر خواهی ای که این عدم علاقه نسبت به مسلمانان را در امریکا نشان داد، در عین حال حاکی از این بود که گروههای زیادی از امریکاییها هنوز هم نظر مثبتی نسبت به مسلمانان دارند. آنها کسانی هستند که در زندگی روزانه خود با افراد مسلمان ملاقات کرده اند. این همان نیروی مذاکره و گفتگوست.

در شیکاگو شاهد آن بودم که چطور گفتگوهای بین الادیان باعث همکاری کلیساها، مساجد و کنیسه ها برای ایجاد تغییرات واقعی مدنی شد. ایلینویز در میان ایالات دیگر رتبه چهل و هفتم مراقبتهای بهداشتی را داشت. امروز به لطف نیروی گفتگوی ادیان، که باعث تلاش جمعی در این مسیر شده، به رتبه دوم رسیده است.

پارلمان جهانی ادیان، حقیقا یک مجمع گفتگوی بزرگ است. در ملاقات بعدی ما در ملبورن استرالیا که در ماه دسامبر برگزار خواهد شد، قرار است هشت هزار نفر دور هم جمع شوند. آنها قرار است یک سوم وقت را صرف تبادل اطلاعات درباره دین خود کنند- دیدگاههای صریح و مستقیم خود مومنان، نه متخصصان و منتقدان. یک سوم دیگر وقت به بیان ارتباط آنها با پیروان سایر ادیان اختصاص دارد، یعنی ارتباط بین دینی. یک سوم آخر وقت صرف کشف راههای قطعی برای تغییر جهان با تمرکز بر مسائلی مانند فقر، تغییرات آب و هوا، حقوق بومیان، و صلح خواهد شد.

تغییرات آب و هوا، گرسنگی و صلح، مسائلی هستند که تمام بشر را نگران کرده اند. این مشکلات در عین حال به قدری بزرگند که توجه و تمرکز تمام ادیان و گروههای روحانی را می طلبند. اما وقتی پیروان ادیان به مذاکره با یکدیگر نمی پردازند، دین چگونه می تواند کمک کند؟ امروز که بشر نیازمند تغییرات اساسی برای پیشرفت و تقدم است، امروز که تضاد و جنگ روش زندگی میلیونها مردم در سرسار جهان شده است، مذاکره امری حیاتی است. ما نمی توانیم قول بدهیم که تمام تضادها و اختلافات را بر طرف خواهیم کرد، اما قویا باور داریم که گفتگو موارد جنگ را کاهش داده، احتمال صلح و آشتی را افزایش خواهد داد. این همان مذاکراتی است که نلسون ماندلا در جزیره روبن با کسانی که وی را به اسارت گرفته بودند، آغاز کرد و آنها را به لزوم آینده ای روشن و به دور از تبعیض نژادی برای سفید پوستان و سیاهپوستان افریقای جنوبی متقاعد ساخت.

گفتگو فکرها را باز می کند، و روابط انسانی قلبها را.

شرکت کنندگان پارلمان با قلبهای گشاده و ذهنهای باز ، سرشار از تجارب جدید، دوستیها و حکایات تازه ای از موفقیت که حاصل شش روز گفت و شنود و یادگیری طولانی و مسرت بخش است، به مناطق خودشان در دهکده جهانی باز خواهند گشت. بسیاری از ایشان متعهد خواهند شد که درباره برنامه ها و نقشه هایشان برای تغییر جهان به نوشتن بپردازند.

ترجمه - منبع انگلیسی مقاله :
http://www.parliamentofreligions.org/_includes/files/articles/abdul_mali...

گفتگو فکرها را باز می کند، و روابط انسانی قلبها را

راستی که هیچ چیز به اندازه ارتباط و معاشرت نمی تواند مانع ترس و تنفر میان انسانها شود. ما از چیزهایی که نمی شناسیم، می ترسیم و تنفر داریم. پس بهترین راه غلبه بر نفرت این است که سعی کنیم ببینیم و بشناسیم. یک ضرب المثل فرانسوی می گوید: «هر چه بیشتر بدانی، بیشتر می بخشی».